Feed on
Posts
Comments

خیلی از صفات رو از بچگی به زنها برای متمایز کردن شون از مردها نسبت می دن! اما وقتی من فکر می کنم می بینم ترجیح می دم صفاتی در مورد من به عنوان زن به کار بره که بشه اونها رو در مورد مردها هم به کار برد. به نظرم اگر مهربانی یا عفت یا زیبایی یا دانش یا صداقت یا سخت کوشی یا هر صفت والای دیگری که بشه در مورد کسی به کار برد خوب یا ستوده است؛ باید چیزی باشه که برای هر دوی ما یعنی “زنان و مردان” مصداق داشته باشه! اینها یعنی صفات انسانی! تفاوت زیست شناختی من با یک مرد نمی بایست ملاک انتخاب صفات ارزشی متفاوت در مورد ما به عنوان انسان ها بشه! مگر مردها مهربان یا عفیف نیستند. یا نباید باشند؟! یا مهم نیست باشند؟

 

برای خواندن این مطلب بر روی ادامه متن کلید کتید

Trackback URI | Comments RSS

Leave a Reply